Η θανατική ποινή

     Θανατική ποινή είναι η ποινή που επιβάλλεται σε έναν εγκληματία από τις αρχές του κράτους και αφορά την αφαίρεση της ζωής αυτού. Είναι η αυστηρότερη ποινή που μπορεί να επιβληθεί και συχνά ονομάζεται "η εσχάτη των ποινών". Στην Ελλάδα, η θανατική ποινή καταργήθηκε τον Δεκέμβριο του 1993 από την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου κάτι που επιβεβαιώθηκε και στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001. Όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν πλέον καταργήσει την θανατική ποινή, αλλά συνεχίζει να εφαρμόζεται σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίναβκαι πολλά κράτη του Μουσουλμανικού κόσμου.

     Κατά τη γνώμη μας, η θανατική ποινή θα  πρέπει να ισχύει σε εξαιρετικά ακραίες περιπτώσεις εγκλημάτων όπως φόνος εκ προ μελέτης και κατά συρροή, σε απαγωγές και κακοποιήσεις παιδιών, γυναικών και ζώων, εμπορία οργάνων και ναρκωτικών. Επιπρόσθετα, υποστηρίζουμε ότι πρέπει να υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία για την ενοχή του κατηγορουμένου.

    Με τη θανατική ποινή επιτυγχάνεται ο παραδειγματισμός και προλαμβάνεται λυσιτελώς η διάπραξη αποτρόπαιων εγκλημάτων. Με λίγα λόγια, η απειλή της θανατικής ποινής έχει ανεπιφύλακτα ανασταλτικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα για τους εγκληματίες αυτής της συνομοταξίας και εξασφαλίζει το αίσθημα της δικαιοσύνης στην κοινωνία. Συνάμα προωθεί την αίγλη της πολιτείας εφόσον υπερασπίζεται με αποδοτικά μέτρα τους πολίτες. Τρέφει το αίσθημα ασφάλειας, καθώς προασπίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το δικαίωμα της ζωής.

     Πέραν αυτού, η θανατική ποινή πολλές φορές  αποτελεί την μοναδική λύση, αφού υφίστανται περιπτώσεις εγκληματιών που η φύση του χαρακτήρα τους δεν υπόκειται σε σωφρονισμό. Για παράδειγμα, υπάρχουν άνθρωποι ψυχικά ασθενείς που διαπράττουν εγκλήματα και δεν συμμορφώνονται με άλλου είδους ποινές. Επιπλέον, αυτή συνιστά και μια πράξη δικαίωσης για τους συγγενείς και φίλους του αδικοχαμένου θύματος. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα όπου η ισόβια κάθειρξη διαρκεί δεκαέξι χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι θα δημιουργηθεί οργή από τη μεριά των συγγενών του θύματος μετά την αποφυλάκιση του εγκληματία ή ακόμα κάποια μοιραία συνάντηση που μπορεί να προκαλέσει ακραίες αντιδράσεις. Τέλος, το επιχείρημα των αντιπάλων της θανατικής ποινής περί του ανεπανόρθωτου αυτής είναι απατηλό, καθώς καμία ποινή, εξαιρούμενης της χρηματικής, όταν εκτελείται, δεν είναι  επανορθώσιμη.

     Συνοψίζοντας, υποστηρίζουμε πως η θανατική ποινή θα έπρεπε να ισχύει σε συγκεκριμένες κατηγορίες εγκλημάτων, διότι είναι πιο αποτελεσματική για τη διατήρηση της ασφάλειας των πολιτών και τον παραδειγματισμό των υπολοίπων. Άλλωστε, έτσι εξασφαλίζεται και το αίσθημα της δικαιοσύνης.

Ζαφειράκη Νικολέττα A1

 Κάκου Ευαγγελία Α1