Παγκοσμιοποίηση. Ένα φαινόμενο τόσο
ισχυρό, ώστε καταφέρνει να διαμορφώνει τις σύγχρονες κοινωνικές, πολιτικές και
οικονομικές συνθήκες. Ορισμένοι τάσσονται υπέρ του, θεωρώντας πως συνεπάγεται
την ακώλυτη επικοινωνία μεταξύ των λαών, την ανταλλαγή ιδεών, πεποιθήσεων και
γνώσεων, ενώ παράλληλα συντελεί στην εξοικείωση με το "διαφορετικό". Αυτό
έχει ως αποτέλεσμα την άμβλυνση της αντιπαλότητας και την εξάλειψη των
φαινομένων του ρατσισμού. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι αντιμετωπίζουν την
παγκοσμιοποίηση με σκεπτικισμό, ισχυριζόμενοι πως κάθε άλλο παρά ευεργετική
επίδραση ασκεί στην παγκόσμια κοινότητα. Συγκεκριμένα υποστηρίζουν ότι
προσεγγίζει τα πρότυπα των δυστοπικών κοινωνιών που περιγράφονται σε πλήθος
βιβλίων και ταινιών. Μαζοποίηση, υπερκαταναλωτισμός, χειραγώγηση των πολιτών,
δημαγωγία και κυρίως πολιτιστική αλλοτρίωση.
Η παγκοσμιοποίηση με τις
εντυπωσιακές αλλαγές της έχει παραγκωνίσει την παράδοση στις σκιές. Πλέον η
παράδοση είναι συνυφασμένη με τις κοινωνικές συμβάσεις, τις προκαταλήψεις, την
παρεμπόδιση της επιστημονικής προόδου και τα "ανούσια" ήθη και έθιμα. Η
παράδοση δεν θεωρείται πια η ταυτότητα του κάθε λαού, αλλά μία τροχοπέδη που
δυσκολεύει την ένταξή του στον σύγχρονο κόσμο.
Αυτή η αντίληψη γίνεται φανερή
εξαιτίας του τρόπου που αντιμετωπίζεται σήμερα η παράδοση. Οι περισσότερες
οικογένειες- είτε από άγνοια είτε από οκνηρία- αμελούν να τηρούν τα έθιμα και
να αφηγούνται μύθους και ιστορίες. Η συνέπεια αυτής της αμέλειας είναι η ανατροφή "πολιτών του κόσμου", οι οποίοι παρόλο που έχουν ζήσει σε πολυπολιτισμικό
περιβάλλον, είναι αποκομμένοι από το παρελθόν τους, κάτι που αναπόφευκτα οδηγεί
σε ένα ασταθές και θολό μέλλον.
Το εκπαιδευτικό σύστημα επιδεινώνει
την κατάσταση. Η πολιτιστική μόρφωση υποχωρεί μπροστά στην επιτακτική ανάγκη
για απόκτηση τεχνικών και επιστημονικών γνώσεων, πτυχίων και διακρίσεων που
αποσκοπούν στην επαγγελματική αποκατάσταση. Βέβαια, ακόμη και στη σπάνια
περίπτωση που η παράδοση αποτελεί αντικείμενο των σχολικών βιβλίων, η μέθοδος
διδασκαλίας είναι τόσο ανιαρή, με αποτέλεσμα τα παιδιά να την αποστρέφονται ως
κάτι ξένο και μακρινό.
Στη συνέχεια, παρατηρείται και ένα
άλλο φαινόμενο που τείνει να καθιερωθεί ως συνήθεια. Στις περιπτώσεις που η
παράδοση δεν "πεθαίνει", αλλάζει, μεταμορφώνεται. Η αλλαγή αυτή είναι απόλυτα
φυσική, καθώς η παράδοση πρέπει να συμβαδίζει με τις εκάστοτε κοινωνικές
συνθήκες. Ωστόσο το αποτέλεσμα αυτού του εκσυγχρονισμού είναι η μετατροπή της
παράδοσης σε μία πρόφαση, ένα διαφημιστικό τέχνασμα, ώστε ο άνθρωπος να ωθείται
στον καταναλωτισμό, οδηγούμενος από την ψευδαίσθηση ότι έτσι διαφυλάσσει την
εθνική του κληρονομιά. Στις μέρες μας το προσωπείο της παράδοσης αποτελεί το
πιο προσφιλές μέσο που διαθέτουν οι εταιρείες και οι βιομηχανίες, για να
αυξήσουν τις πωλήσεις τους.
Τέλος, το ίδιο το άτομο, θαμπώνεται
από τις προοπτικές και τις δυνατότητες μιας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας και
παγιδεύεται. Λέγεται πως η παγκοσμιοποίηση απελευθερώνει τον άνθρωπο από τις
προκαταλήψεις, ωστόσο η αλήθεια είναι πως απλά του δημιουργεί νέες,
διαφορετικές, τις οποίες δεν μπορεί να αντιληφθεί, διότι είναι απασχολημένος να
εξερευνεί τον νέο αυτό κόσμο, σαν παιδί συνεπαρμένο από ένα καινούριο παιχνίδι.
Μία από τις σύγχρονες προκαταλήψεις, υποστηρίζει πως η παράδοση βάζει φραγμούς
στην εξέλιξη, ενώ δεν προσφέρει τίποτα παρά νεκρά έθιμα και τυπικά.
Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούν να
υπάρχουν μερικές φωτεινές ακτίνες στα πρόσωπα ανθρώπων που γνωρίζουν πως η
παράδοση όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά μπορεί να συνεισφέρει στην ανάπτυξη του
ανθρώπου. Αποτελεί το παρελθόν του και φωτίζει το μέλλον του. Είναι καθήκον του
καθενός και όλων συλλογικά να βρουν τη χρυσή τομή μεταξύ εξέλιξης και
παράδοσης. Άλλωστε, το κατά πόσο θα μπορέσουν να συμβιώσουν εναπόκειται στην
ανθρώπινη διαχείριση και συμπεριφορά.
Γαλανοπούλου Μαρία A1
Κρέζα Χριστίνα A1
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου